پایگاه خبری عصر همگرایی:
۲. گره بی‌اعتمادی؛ بازی «امتیازدهی تدریجی» از نگاه تهران، گره اصلی نه کمبود گفت‌وگو، بلکه بی‌اعتباری تعهدات واشنگتن است. نادیده‌گرفتن تفاهم‌ها و تغییر مداوم اولویت‌ها، مسیر دیپلماسی را به بن‌بست بی‌اعتمادی کشانده است. وقتی واشنگتن هم‌زمان با طرح مطالبات جدید، سیاست فشار را ادامه می‌دهد، میانجی‌گری نیز ممکن است به پوششی برای فرار از مسئولیت نقض تعهدات تبدیل شود. مذاکرات نباید پناهگاهی برای گریز از پاسخ‌گویی باشد؛ طرفی که تعهدی پذیرفته، باید درباره اجرای آن پاسخ‌گو باشد. ۳. موازنه راهبردی؛ پایان دوران ابتکار غرب این ترافیک دیپلماتیک در خلأ سیاسی رخ نمی‌دهد؛ امنیت تنگه هرمز و پیامدهای بحران برای بازار جهانی انرژی بر محاسبات بازیگران سایه انداخته است. بی‌ثباتی در منطقه، از قدرت‌های بزرگ تا کشورهای اصلی تأمین‌کننده انرژی را با چالشی جدی روبه‌رو می‌کند. در حالی که غرب می‌کوشد با فشار، معادلات را به سود خود تغییر دهد، ابتکار عمل ایران در معادلات منطقه‌ای نقشی تعیین‌کننده دارد. ایران در برابر فشارهای اقتصادی تاب‌آوری کرده و با نقش‌آفرینی در امنیت انرژی، به بازیگری تبدیل شده است که تصمیم‌ها و مواضعش بر محاسبات واشنگتن و متحدانش، ثبات اقتصادی کشورهای اصلی تأمین‌کننده انرژی و زنجیره تأمین جهانی اثر می‌گذارد. در این فضای جدید، میانجی‌گری دیگر صرفاً اقدامی دیپلماتیک نیست؛ بخشی از موازنه‌ای گسترده‌تر برای مدیریت تنش و بی‌ثباتی در اقتصاد جهانی است؛ موازنه‌ای که در آن، قدرت‌های بزرگ و کشورهای منطقه ناگزیرند جایگاه ایران را در محاسبات خود لحاظ کنند.
یادداشت: ایران میانجی‌گری را تنها برای اجرای تعهدات پیشین می‌پذیرد
کوثر/مدیر حوزه علمیه خواهران استان ایلام، در یادداشتی با اشاره به سفرهای اخیر مقامات ارشد نظامی و سیاسی به تهران تأکید کرد: سفرهای میانجی‌گرانه و رایزنی‌های منطقه‌ای نشان‌دهنده جایگاه راهبردی ایران است و تهران میانجی‌گری را تنها برای اجرای تعهدات پیشین می‌پذیرد، نه برای توجیه بدعهدی‌ها و تحمیل مطالبات تازه.
