پایگاه خبری عصر همگرایی: اظهارات اخیر رئیس‌جمهور، دربارۀ نحوۀ توزیع یارانه‌ها و برخورداری صاحبان خانه‌های مجلل از یارانه‌های عمومی، با انتقادهایی همراه شده است.
دوشنبه ۲۰ مهرماه، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، در مراسم گرامیداشت روز جهانی پست، با تأکید بر ضرورت توزیع عادلانه خدمات و یارانه‌ها گفت: فردی که خانه‌ای مجلل دارد، نباید بدون توجه به وضعیت مالی خود، به همان میزان فرد نیازمند از یارانه گاز، برق و بنزین برخوردار شود. او همچنین با اشاره به تفاوت شرایط زندگی روستایی فاقد وسیله نقلیه با فردی که چند خودروی شخصی دارد، برخورداری یکسان این دو گروه از یارانه بنزین را زیر سؤال برد و تأکید کرد: منابع عمومی باید به‌گونه‌ای توزیع شوند که همۀ مردم از آن بهره‌مند شوند، نه اینکه گروهی خاص از امتیاز بیشتری برخوردار باشند.
در همین زمینه، جمعی از بازنشستگان نگران وضعیت معیشتی خود در تماس با ایلنا، با انتقاد از اظهارات رئیس‌جمهور و احتمال در نظر گرفتن ارزش خانه به‌عنوان معیاری برای تشخیص تمکن مالی و حذف یارانه‌ها، تأکید کردند: داشتن خانه‌ای که حاصل سال‌ها کار، پس‌انداز و تلاش بوده، لزوماً به معنای برخورداری از درآمد کافی و رفاه اقتصادی نیست.
آن‌ها در ادامۀ انتقادهای خود تأکید کردند: اگر هدف از این سخنان، مبارزه با رانت و ویژه‌خواری است، ما نیز ایستاده‌ایم؛ اما اگر قرار است سقفِ خانۀ قدیمیِ بازنشسته‌ای که با ۳۰ سال خونِ دل خوردن ساخته شده، معیارِ تشخیصِ مرفه بودن قرار گیرد، باید صریح بگوییم؛ این نه عدالت، که جفا به طبقۀ زحمتکش است.
جمعی از بازنشستگان با اشاره به تفاوت میان «سرمایه» و «دارایی» افزودند: بازنشسته‌ای که خانه‌ای دارد، سرمایه‌دار نیست؛ او کسی است که تنها سنگرِ دفاعی‌اش در برابر تورمِ کمرشکن، همین سقفِ بالای سر است. وقتی این سقف را به بهانۀ مرفه‌بودن ملاکِ حذفِ یارانه و کالابرگ قرار می‌دهید، یعنی دارید از سفرۀ نان کسی می‌زنید که حتی برای خریدِ یک ورق قرصِ فشار یا دیابتِ ساده هم درمانده است.
این بازنشستگان با تأکید بر اینکه خانه برای آن‌ها نماد تجمل نیست، گفتند: خانه، «کالا» نیست، بلکه «سرپناه» است. برای ما، داشتنِ خانه نه نمادِ تجمل، که تنها بازماندۀ عمرِ بربادرفته‌مان است. شما با این معیار، بازنشسته‌ای را که حقوقش کفافِ یک هفته از ماه را هم نمی‌دهد، به جرمِ داشتنِ خانه، مرفه می‌نامید. این چه منطقِ اقتصادی است که فقرِ مطلق را به رسمیت نمی‌شناسد؟
آن‌ها در بخش دیگری از انتقادهای خود، خواستار توجه به درآمدهای نجومی و فاصله حقوق مدیران با دریافتی بازنشستگان شدند و افزودند: چرا دوربینِ نظارتیِ دولت همیشه روی خانه‌های کوچکِ ما زوم است، اما بر سقفِ حقوق‌های نجومیِ مدیرانِ عاملِ پتروشیمی‌ها، هیئت‌مدیره‌های بانکی، وزرا و حقوق‌های چندصد میلیونی در دستگاه‌های دولت و مجلس خاموش می‌ماند؟ چرا یارانه را از سفرۀ آن‌ها قطع نمی‌کنید؟ چرا نگرانِ درآمدِ نجومی نیستید، اما نگرانِ سقفِ خانۀ ما هستید؟
جمعی از بازنشستگان همچنین با اشاره به فشارهای معیشتی بر خانواده‌های خود تأکید کردند: آیا می‌دانید سیاست‌های معیشتی شما باعث شده بازنشستگان حتی توانِ یک صله‌رحمِ ساده، شرکت در مراسمات بستگان یا پذیرایی از فرزندانِ خود را نداشته باشند؟ ما شرمندۀ خانواده‌های‌مان شده‌ایم. وقتی شما داراییِ ثابت را ملاکِ رفاه قرار می‌دهید، در واقع دارید تبر به ریشۀ عزتِ نفسِ ما می‌زنید.
آن‌ها افزودند: جناب رئیس‌جمهور؛ عدالت یعنی جیبِ خالی، سفرۀ تهی و دارویِ گران؟!
این بازنشستگان در پایان تأکید کردند: اگر می‌خواهید عدالت اجرا شود، پس ابتدا سراغِ آن‌هایی بروید که حقوق‌هایشان به ریال نیست و دارایی‌های‌شان در خانه و آپارتمان خلاصه نمی‌شود. سفرۀ بازنشستگانِ این کشور، نه جایِ صرفه‌جوییِ دولت، که خطِ قرمزِ کرامتِ انسانی است. با این معیارها، عدالت را قربانی نکنید.