واریز معوقات بازنشستگان تامین اجتماعی به کجا رسید؟ فریاد بازنشستگان بلند شد

پایگاه خبری تحلیلی عصر همگرایی:

تداوم فریاد معیشت در خیابان‌ها؛ بازنشستگان تأمین اجتماعی دوباره به میدان آمدند

 سوم خردادماه، شهرهای مختلف ایران از جمله تهران، رشت و شوش، شاهد تجمعات اعتراضی بازنشستگانی بود که دغدغه‌ای جز «لقمه‌ای نان و حفظ کرامت انسانی» ندارند.

یکی از اصلی‌ترین محورهای اعتراض امروز، تأخیرهای مکرر در اعمال افزایش‌های قانونی مستمری‌ها است. بازنشستگان با طرح این پرسش که «چرا باید سه ماه منتظر بمانیم تا مستمری‌هایمان متناسب با نرخ تورم افزایش یابد؟»، به رویه‌ای اعتراض دارند که در آن، تورم با سرعت نور حرکت می‌کند اما حقوق‌ها با تأخیرهای طولانی و در بسته‌های حداقلی ابلاغ می‌شوند. در شرایطی که طبق ماده ۱۱۱ قانون تأمین اجتماعی، میزان مستمری نباید از حداقل مزد کارگران کمتر باشد، اما در عمل، فاصله دریافتی‌ها با هزینه‌های واقعی زندگی (سبد معیشت) به شکافی عمیق تبدیل شده است.

این تجمعات صرفاً برای «حقوق» نیست، بلکه فریادی بر سر «بحران معیشتی» است که بخش بزرگی از جامعه بازنشسته را به زیر خط فقر مطلق سوق داده است. گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد که بسیاری از بازنشستگان برای جبران هزینه‌های درمان، اجاره‌بها و مخارج فرزندان، ناچار به کار دوم و سوم شده‌اند؛ پدیده‌ای که در بازنشستگان لشکری نیز به وضوح دیده می‌شود و بسیاری از آنان امروز رانندگان تاکسی‌های اینترنتی یا نگهبانان شیفت شب هستند.

کرم جوان‌ساز اسپیرولینا، سریال‌های شبکه نمایش خانگی و تبلیغات پرزرق‌وبرق اینستاگرامی، در برابر «سبد خرید خالی» این قشر، به شوخی‌های تلخی تبدیل شده‌اند که نمک بر زخم می‌پاشد.

واقعیت تلخ این است که صندوق‌های بازنشستگی، به‌ویژه تأمین اجتماعی، با سوءمدیریت‌های دیرینه و بدهی‌های کلان دولت دست‌به‌گریبان هستند. اکنون نه تنها خبری از اصلاح ساختاری نیست، بلکه پیشنهادهایی نظیر تغییر ماده ۷۷ قانون تأمین اجتماعی و جایگزینی میانگین دو سال آخر با میانگین کل سنوات، می‌رود تا تیر خلاصی بر پیکر مستمری بازنشستگان آینده باشد. این طرح که با هدف جبران بدهی‌های دولت مطرح شده، به عقیده کارشناسان می‌تواند حقوق بازنشستگی آتی را بین ۳۰ تا ۴۰ درصد کاهش دهد.

اعتراضات امروز، پیام روشنی برای دولت و مجلس داشت: «صبر بازنشستگان به سر آمده است.» نمایندگان مجلس که خود را وکیل‌المله می‌دانند، باید بدانند که تصویب قوانینی که امنیت معیشتی را نشانه می‌رود، نه یک اصلاح، بلکه بی‌احترامی به میلیون‌ها انسانی است که عمر خود را در چرخه تولید کشور صرف کرده‌اند.

جامعه کارگری و بازنشستگان تأمین اجتماعی اعلام کرده‌اند که تا زمان برگزاری جلسات مؤثر، شفاف‌سازی درباره بدهی‌های دولت به صندوق و تضمینِ حداقل‌های معیشتی بر اساس نرخ واقعی تورم، از مطالبات خود کوتاه نخواهند آمد. وقت آن رسیده که به جای سیاست‌های ریاضتی که فشار را بر شانه‌های خسته بازنشستگان منتقل می‌کند، «مدیریتِ صندوق» اصلاح شود و دولت به عنوان بزرگ‌ترین بدهکار، برای تسویه دیون خود به تأمین اجتماعی آستین بالا بزند.

در نهایت، تداوم این تجمعات، زنگ خطری جدی برای متولیان رفاه اجتماعی است؛ هشداری که اگر با تدبیر پاسخ داده نشود، می‌تواند پیامدهای اجتماعی گسترده‌تری به همراه داشته باشد. بازنشستگان تنها خواهان زندگی‌ای هستند که در آن «دردِ پیری» با «دردِ بی‌پولی» هم‌زمان نشود.